Vakantie is een geweldige tijd om je eens lekker in te spannen, het luie werkzweet van je af te spoelen en eindelijk te genieten van waar je hart naar uitgaat. Voor de een is het barbequeën, aan zee op een handdoekje, rrreizen of lekker een stukje gaan … lopen !

Hoewel ik het heerlijk vind met mijn vrouw verre reizen te maken, zit er ergens in mij het verlangen mooie wandelingen te maken. Die mogen best wat meer tijd in beslag nemen en wat langer zijn dan gebruikelijk. Al een jaar of vijftien wil ik dolgraag naar Santiago de Compostela. Nou is dat vanuit Nederland pakweg 2500 km lopen, dus je hebt er wel even tijd en training voor nodig.

Gaandeweg kreeg ik dan ook het idee, zeker na mijn ommekeer van loondienst naar een eigen bedrijf, dat ik zo’n tocht misschien wat anders moest benaderen. Niet pakweg 4 maanden achter elkaar gaan lopen, maar het opknippen in mooie etappes, die mij spiritueel nog wel wat te zeggen zouden hebben. Lief leek het wel wat, zo’n etappe.

De volgende plannenwijziging diende zich aan: Lief kreeg een stevige hernia ! Daardoor werd een gezamenlijke wandeling wel onmogelijk maar kregen wij de openbaring, samen op de fiets te stappen. Lief werkt, is gebonden aan een maximum aantal vrije weken per jaar, dus wat mooier dan een stukje fietsen ?

En zo geschiedde na ruim 10 jaar, dat wij in de zomer van 2008 op de fiets stapten. Naar Compostela ? Nou nee. Lief wilde eerst naar Vezelay in Frankrijk. Ook wat uit de richting, maar goed we waren onderweg. Ik zou later wel zien, hoe ik vanuit Vezelay de oversteek kon maken naar de spaanse grens bij St.Jean Pied de Port. Weer een wijziging in de plannen.

Het werden prachtige weken, trotseerden lekke banden, afgereden kettingen, van regen ruisende bossen waarin we verdwaalden, je kunt het zo gek niet bedenken. Maar ook, iedere dag mensen die ons onderweg ‘bonne courage’ wensten, ons iets te eten of te drinken aanboden, vroegen voor hen te bidden bij aankomst in Compostela of met wie we gewoon op een bankje zaten te kletsen. Klein geluk: een goed gesprekje, lachen en verbondenheid. Hoe vaak missen we dat wel niet in ons gewone dagritme ?

Dit jaar was het tijd voor de volgende etappe: Lopend ! Twee vrienden zouden meegaan. Nee, niet van Vezelay over het Central Massif, maar naar Tours, aan de Loire. Want vandaar zou ik weer met mijn lief op de fiets kunnen stappen naar, jawel .. Compostela. Lief heeft ons gereden naar start en finish, zorgde voor proviand en onderdak. En zo liep ik met mijn dierbaarste vrienden bijna 250 km in 12 dagen tijd; ons verbazend over hoe weinig je nodig hebt onderweg behalve humor en een glimlach naar de mensen onderweg. Heerlijk ook: Los van het oeverloze mannen-onder-elkaar gebazel, stevig doorstappend met krampende kuiten en bloedende blaren in je schoenen. Mannenwerk !

En volgend jaar naar ik hoop, gaat het van Tours naar de Spaanse grens. Lief gaat weer mee. Fietsend, lopend, we zien wel. De route die je tevoren plant, verandert altijd. Het leert je, niet teveel vooruit te plannen en te genieten van wat zich aandient in het hier en nu. Inmiddels een geweldig crisis-cliché, maar met een waarheid van alle tijden !

Zo, maar nu eerst de kaarten op tafel voor ons rondje Noordkaap, 6600 km. autorijden.  Man rijdt, lief leest kaart. Hoogste tijd om onze route uit te stippelen !

Reacties gebruikers' (0)

Voeg je commentaar toe