De Mooiste Wellnessbungalows vindt u op Wellnessbungalow.nl
Wil je op een gezonde manier een paar kilo kwijt, met behulp van buddies?
Toespraak Ella Arps op internationale vrouwendag
Gelezen
1048
Onlangs had Damespraatjes een stukje over expositie van de drie Flower Ladies in Galerie Arps (www.arpsgallery.com ). Ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag, 8 maart hield Ella Arps op een speciaal Vrouwendagdiner een toespraak - in het Engels - die we jullie niet willen onthouden. Hieronder de Nederlandse vertaling.
Vanochtend vond ik een mailtje in mijn emailbox met de volgende tekst: Hallo 8 maart. Ik hoop dat dit een dag van vrijheid zal zijn voor zo'n zeven miljard vrouwen en mannen. Vrij van alle ketenen. Ketenen van ideologieën, religies en alle antihumane ideeën en tradities! Rajab Mohammedin.
Rajab is een filmmaker en hij heeft vele jaren in de gevangenis gezeten in Iran omdat hij theaterteksten schreef. Hij maakte ooit een foto van zijn vijfjarige dochter die een bos witte bloemen omhoog hield. Haar mouw viel naar onder en toonde haar arm. Dat was verboden.
Op de Internationale Dag van de vrouw wil ik jullie - ter gegenheid van dit diner - de kleuren van mijn leven schetsen. Ik begin met de kleur wit, het onschuldige kind. Uiteindelijk kom ik uit op mijn liefste kleur, de kleur van water. Dat is nu mijn kleur.
Dit kind met haar open geest heeft me ertoe gebracht jullie mijn verhaal te vertellen. Ik heb het dan niet over mezelf als klein kind, maar over een groep kinderen die ik zichzelf wil leren kennen door middel van het krachtige instrument van de kunst. Galitta, die mij uitgenodigd heeft, vroeg me te vertellen over deze unieke projecten. Dat zal ik doen - op het eind van dit verhaal. Maar voordat ik dat doe, zal ik jullie met veel plezier over mijn weg in het leven vertellen.
Om op mezelf als kind terug te komen: ik groeide op in een groot huis temidden van een grote familie en heel veel kunstenaars die aan onze keukentafel zaten. Het waren de arme jaren van direct na de oorlog. Omdat ik visueel gehandicapt was, zat ik meestal onder de tafel mijn eigen verhalen te verzinnen. De stemmen die ik hoorde verwerkte ik als logische personages in mijn eigen verhalen. Zo ontwikkelde ik een sterke creatieve capaciteit.
In 1953 zat de hele familie dagen achtereen om naar de radio om te luisteren naar het nieuws van de watersnoodramp in Zeeland. Ik was 5 1/2 en heel kwaad op Jezus. Ik had geleerd dat hij op water kon lopen. Waarom redde hij dan niet de kinderen die verdronken? Op dat moment besloot ik de dingen meer in eigen hand te nemen. Ik vroeg mijn moeder of ze al mijn poppen en speelgoed kon geven aan de kinderen in het rampgebied.
Toen ik zestien jaar was - ik was nog steeds verhalen en gedichten aan 't schrijven - ontdekte ik Haiku - de Japanse dichtstijl en de weg van Zen. De weg is het doel. Ik realiseerde me dat - als ik hier vanuit ging - ik me gelukkig voelde en dat iedere nieuwe ervaring mij deed groeien. Mijn geluk bestond uit het groeien. Iedere grasspriet kan je ervan vertellen. Groei door mensen te ontmoeten. Heel veel mensen hebben dit uit het oog verloren. In deze periode was mijn kleur - denk ik nu - groen.
Als ik nu terugkijk zie ik dat ik altijd geprobeerd heb kunst te verbinden met sociaal engagement. En dat begon in de eerste tien jaar van mijn loopbaan toen ik internationale tolk was. Daarna werkte ik zeven jaar voor vluchtelingen om daarna de draai te maken naar 100% in de kunst. Ik had mijn eigen theaterproductiebedrijf. In ieder stuk was er wel op een of andere manier sprake van sociale betrokkenheid. In die periode hield ik het meest van de kleur rood. Misschien komt het door het werken als tolk en het werken in het theaterbedrijf dat ik de capaciteit ontwikkelde om de kracht van mensen door me heen te voelen. Om als water te zijn, dat altijd naar het laagste punt vloeit. Ik begon te geloven in mijn eigen kracht.
Als je me nu ziet; ik ben 63 en ik doe de stap naar grote projecten. Negen jaar geleden begon ik met iets nieuws.
Ik zette mijn eigen privé-kunstcollectie op een website. Mijn inspiratie was mijn kindertijd. Mijn grootvader opende een kunstgalerij in 1902; precies honderd jaar later opende ik een galerie op Internet. Toen we begonnen te verkopen, kwam er ruimte. Ruimte voor nieuwe kunstenaars.
We proberen een inspiratiebron voor kunstenaars en kopers te zijn en we hopen bij te dragen aan een permanente internationale wisseling van ideeën. Af en toe organiseren we workshops of masterclasses om mensen te helpen zich te focussen op hun kracht en hun talenten. We leren ze hoe ze dit zichtbaar kunnen maken zodat ze er een inkomen uit kunnen verdienen. Met behulp van mijn levenservaring ben ik in staat een quick scan te maken over wat voor iemand haalbaar is. Ik kijk heel erg naar de onuitputtelijke innerlijke kracht van iemand. Iedere keer is dat weer anders. Maar iedere keer ook mooi.
En dat halfblinde kind leeft nu nog steeds in mij en zegt: als je het niet krijgt van de grote schepper, dan moet je het zelf doen; neem het in eigen hand, stel je voor waar je aan wil komen en wat je gelukkig maakt en als je dat weet, begin met de eerste stap en ga de weg op, heb contact met andere mensen en groei.
En zo komen we op de projecten die we sinds 2001 uitvoeren.
Onze galerie ondesreunt en organiseert kunstprojecten voor kinderen - leeftijd 10 - 12 jaar. De leeftijd dat een kind zich bewust wordt. De leeftijd dat het dochtertje van de vader waar ik het in het begin over had, in de gevangenis gezet werd.
Het doel van de projecten is kinderen instrumenten te geven om met behulp van kunst een betere kijk op zichzelf te krijgen, waardoor ze zich sterker en meer verantwoordelijk voelen. In De Baarsjes in Amsterdam begonnen we met het project "Denk Vrede". In die tijd nam het geweld enorm toe, op tv met de oorlog in Irak en in onze stad vanwege een aantal moorden. We gaven de kinderen een camera en daarmee konden ze vrijelijk datgene in De Baarsjes fotograferen wat volgens hen plekken van vrede waren. Hun voorstellingsvermogen werd aan het werk gezet. De tentoonstelling was prachtig.
Hetzelfde deden we vervolgens in een favela - een arme wijk - in El Salvador in Brazilië. De favela heette Uruguay. We vonden er een capoeiraschool, met meester Pedro. Meester Pedro leerde de kinderen capoeira _ een "vechtdans" - en tegelijkertijd leerde hij de kinderen sociaal gedrag. De kinderen werden uitgenodigd tekeningen over capoeira en de rol die capoeira in hun leven speelde te maken. De expositie reisde door naar Amsterdam waar het tentoongesteld werd in wijkbibliotheken.
Zo werkt het naar twee kanten toe. De rijke en verwende Amsterdamse kinderen kunnen zich bewust worden dat deze arme kinderen er enorm gelukkig uitzien terwijl ze niets meer hebben dan hun eigen lichaam waarmee ze capoeira dansen. Een andere keer - in vakantietijd - deden we, met afvalmateriaal, het project De geboorte van het Leven. Vele ouders waren erbij betrokken en ze leerden er ook van hoe ze zelf meer creatief met hun eigen kinderen konden omgaan. Mijn leven was een zoektocht, als een tak in een wilde stroom heb ik me laten meevoeren in het leven en waar ik kon heb ik mijn kijk erop opgeschreven en laten drukken.
Met dank aan de vraag van Galitta: wat is jouw kleur? kom ik uit op het volgende. Mijn kleur is de kleur van water. Als de zon schijnt zie je er alle kleuren van de regenboog in. Als water drijf ik door de wereld en ga ik erin op. Soms kalm en rustig, soms heftig stromend en met gevaarlijke plonzen. Groene, blauwe, witte kleuren van communicatie, kunst, hart, passie en reflectie.
Heb ik gevonden naar wat ik zocht? Of ga ik in de wilde stroom door? Wat is nu mijn droom?
Ik wil uitbreiden door beperking. Kleinere projecten op een grotere internationale schaal. Mensen samenbrengen. Als je een steen in het water gooit zie je veel kringen. Een steen laat mij - en jou, ons - samen, zien waar het middelpunt is. Het punt waar de innerlijke kracht die onuitputtelijk is, het sterkst is.
Ik dank jullie allen dat je naar mij geluisterd hebt en dat jullie mij de gelegenheid hebben gegeven deze gedachten uit te werken.
Het zakgeld voor een 12-jarige is...
Onlangs had Damespraatjes een stukje over expositie van de drie Flower Ladies in Galerie Arps (
Om op mezelf als kind terug te komen: ik groeide op in een groot huis temidden van een grote familie en heel veel kunstenaars die aan onze keukentafel zaten. Het waren de arme jaren van direct na de oorlog. Omdat ik visueel gehandicapt was, zat ik meestal onder de tafel mijn eigen verhalen te verzinnen. De stemmen die ik hoorde verwerkte ik als logische personages in mijn eigen verhalen. Zo ontwikkelde ik een sterke creatieve capaciteit.
Hetzelfde deden we vervolgens in een favela - een arme wijk - in El Salvador in Brazilië. De favela heette Uruguay. We vonden er een capoeiraschool, met meester Pedro. Meester Pedro leerde de kinderen capoeira _ een "vechtdans" - en tegelijkertijd leerde hij de kinderen sociaal gedrag. De kinderen werden uitgenodigd tekeningen over capoeira en de rol die capoeira in hun leven speelde te maken. De expositie reisde door naar Amsterdam waar het tentoongesteld werd in wijkbibliotheken. 
Ik wil uitbreiden door beperking. Kleinere projecten op een grotere internationale schaal. Mensen samenbrengen. Als je een steen in het water gooit zie je veel kringen. Een steen laat mij - en jou, ons - samen, zien waar het middelpunt is. Het punt waar de innerlijke kracht die onuitputtelijk is, het sterkst is.
