|
Gelukkig hebben we de foto's nog |
|
|
 Vorig jaar vierde de Rotterdamse vereniging Feyenoord zijn 100 jarig bestaan. Ter ere van dit jubileum zou het team van Bram er een toernooi gaan spelen. Een spannende gebeurtenis want er zou naast de grote Kuip gespeeld gaan worden. Dit ultramoderne trainingscomplex van de jeugd van Feyenoord heet Varkenoord. Bepakt en bezakt gingen we op weg naar Rotjeknor. Onderweg zongen we liedjes als: Ketelbinkie en Geen woorden maar daden.
Thuis hadden we al diverse maatregelen genomen om de dag tot een succes te maken. De broodjes en pakjes drinken werden rijkelijk ingeslagen, zodat het de innerlijke mens aan niets zou ontbreken. Op een lege maag kun je niet presteren, argument van de heren om zoveel mogelijk lekkers mee te nemen.
Van tevoren werd er druk gespeculeerd over welke beroemde voetbalspelers er mogelijk aanwezig zouden zijn bij dit voetbalspektakel. Hierin kreeg mijn man Willem een rol toebedeeld, hij zou zorgen voor een startklaar fototoestel om niets te missen van deze dag. In Rotterdam waren we direct onder de indruk van het complex en de entourage, kleine spelertjes die er in vol, Feyenoordornaat rondliepen. Zij stralen uit dat zij de talenten van de toekomst zijn. Wij kijken naar onze zoon en zien dat ons mannetje een beetje flets afsteekt tegen deze professionele voetbalkids. Als dat straks maar goed gaat……
Na de eerste wedstrijd dik verloren te hebben van een club waarvan we dachten, gebaseerd op de naam, wel kansen te hebben, spotten we de eerste (en tevens ook de laatste) bekende voetballer. Het was de bij, toen nog, Sparta spelende Nordin Boukhari. Drommen kinderen verzamelden zich om Nordin die geduldig met de kinderen op de foto ging. Zo ook met Bram en Daan. Met blije koppies stonden ze naast de, inmiddels NAC, man. Het fototoestel klikte er vrolijk op los.
Twee wedstrijden later, na opnieuw klop te hebben gehad, reden we richting huis. In de auto werd er flink gemopperd door Bram. Hij vond dat zijn team eigenlijk veel beter speelde dan dat van Feyenoord. Toch een knappe houding als je iedere wedstrijd met minimaal 10-0 op je broek hebt gehad. Natuurlijk bevestigden wij als sportieve ouders hun goede spel. Toch brachten wij ook wat kritische noten aan, je krijgt anders van die verwende kinderen. Wij benoemden ook dat we iets positiefs aan de dag hadden overgehouden: “Gelukkig hebben we de foto’s nog“. Als sneeuw voor de zon verdween het mopperen om de nederlagen en ze verheugden zich op de thuiskomst en het bekijken van de foto’s.
Thuis aangekomen rennen Willem en de mannen snel naar boven om één en ander op de computer te bekijken. Willem pakt de camera en wil de SD kaart uit het toestel halen, als hij ziet dat de geheugenkaart op het bureau is blijven liggen. Balend als een stekker geeft hij toe dat hij ‘s morgens vergeten is de kaart in het toestel te stoppen….. Zoals je zult begrijpen worden er bij dit artikel geen foto’s van de jongens met Boukhari geplaatst…..
Simone
Columniste rubriek Voetbalmoeder
Reacties gebruikers' (0) 
|
|
|
