Eerlijk?

Soms heb je wel eens zo’n dag, waarop alles duidelijk wordt. Zo’n dag, waarop jij de wereld begrijpt en de wereld jou. Afgelopen week gebeurde mij dat weer eens.
Ik nam in Amsterdam deel aan Meet Your Coach, een dag waarop iedereen die wel eens wilde kennismaken met een beroepscoach, langs kon komen met loopbaanvragen, zijn talenten verder wilde onderzoeken en zo zichzelf wilde uitdagen. Als coach stond ik permanent mensen te woord en hun vragen te verhelderen zodat antwoorden konden opbloeien. Een inspirerende dag.

Die begon echter heel anders. Ik moest met mijn auto wachten voor een kruising. Bij een zebrapad kwam een voetganger aanlopen die wilde oversteken. Het voetgangerslicht stond klaarblijkbaar op rood, want hij drukte op de voetgangersknop. Hij aarzelde héél even en stak over. Het was zo’n gewoon gezicht, dat ik mij pas een paar minuten later verbaasde over wat ik had gezien.
Blijkbaar had de man in een fractie van een seconde besloten dat, hoewel het voetgangerslicht op rood stond, hij toch zou oversteken. Het indrukken van de knop was eigenlijk een soort excuus, een halfwas ‘ik wil me wel aan de regels houden’. Alsof het een regeltje van vroeger was, waaraan je als weldenkend mens – in ieder geval ’s morgens vroeg – je toch niet meer wilde houden.
Ik vroeg mij af, of deze man zichzelf eerlijk zou noemen als hem naar zijn gedrag zou worden gevraagd, of dat hij eerder een loopje nam met zichzelf en het systeem (het verkeer en de verkeersregels): “Mwah, het kan wel”.

(foto) Aan het eind van de ochtend was ik echt toe aan een kop koffie. Aan het buffet werden ook boterhammetjes verkocht. Lekker belegd met sla , geitenkaas en tomaat. Het brood rook heerlijk; stevig bruin volkoren. Het leken wel dikke plakken cake. Maar ja, ik eet geen brood dus, dacht ik, laat ik dat nou maar niet doen.

Enfin, na de lunch was het fijn verder coachen en de dag verliep als een zonnetje. Om een uur of vier waren de workshops wel afgelopen, de laatste bezoekers keerden huiswaarts en de spullen konden worden opgeruimd. We leverden onze lege koffiekopjes in en aan het buffet kreeg ik plotsklaps de vrolijk lachende vraag: “We hebben brood over, wilt u een volkorenbrood mee voor thuis ?”

Ik keek, ik rook, aarzelde en was verkocht. Misschien lag het aan de lach van de buffetdame. Het brood nam ik met veel plezier in ontvangst, pakte mijn spullen op en nam afscheid. Mijn aarzeling: “Ik eet eigenlijk nooit brood, maar ja, het is wel lekker meegenomen!” Bij mijn auto aangekomen vroeg ik mij af of ik dit ooit zou opeten.  “Mwah, ik kan het altijd in de diepvries gooien, komt wel op.”

Thuis liet ik mijn lief mijn buit zien. Ik liet het haar ruiken. Het volkorenbrood bleek van Hartog te zijn. Ze vond het eerlijk brood. Eerlijk ??  Plots bloeide bij mij ook een antwoord op en snapte ik het even weifelen bij het stoplicht, het automatisme van het doorlopen en het jezelf vergoeilijken na afloop.
En zo lieten Hartog en mijn lief mij weer even ervaren wat het betekent om echt eerlijk te zijn.

Wat je noemt een inspirerende dag. Met ook nog eens heerlijk brood de volgende morgen. Spijtig voor de vriezer die nooit Hartog’s volkoren zal proeven …

Hartog ontmoet je op www.volkorenbrood.nl . Eerlijke mensen. En je snapt meteen ook, waarom mensen daar wèl willen wachten !

Paul is Mindfulness trainer en loopbaancoach.
Kijk op www.eykenduyncoaching.nl voor meer informatie.