Herfst

Ik schilder met het penseel van mijn hart,
een herfst tafereel.
De bladeren in mooie kleuren,
beschenen door een waterig zonnetje.
En onder een boom tussen gevallen blad,
schilder ik jou.
Een gaaf wonder met blonde haartjes.
Een herfstkind dat ging,
met de gevallen bladeren van de bomen.
Na elke zomer schilder ik een nieuwe herfst.
Met bomen, die tot volwassen stammen worden.
De bomen worden groter, maar jij steeds kleiner.
Totdat ik jou niet meer schilderen kan.
Ik neem een blad van de grond,
en met verf vermengd met tranen,
schilder ik jou naam,
dat als ik jou niet meer tussen de bomen zie,
de wind nog steeds jou naam hoort fluisteren

Margriet Koers